بیش از آنکه دستهای درخت به نور برسد
پاهایش تاریکی را تجربه میکند،
گاهی برای رسیدن به نور
باید از تاریکی عبور کرد

…

بیخودی پرسه زدیم صبحمان شب بشود
بیخودی حرص زدیم سهممان کم نشود
ما خدا را با خود سر دعوا بردیم و قسم ها خوردیم
ما به هم بد کردیم
ما به هم بد گفتیم
ما حقیقت ها را زیر پا له کردیم
و چه حظی بردیم که زرنگی کردیم
روی هر حادثه ای حرفی از پول زدیم
…
از تو من میپرسم

ما که راگول زدیم؟

در زندگی هیج چیز مهم تر از این نیست که با قلب خود در صلح باشی

زندگی هیچ نبود،

و به آسانی یک گریه گذشت

……….

دنیا دو روز است.

آن روز که با تو نیست صبور باش

وآن روز که با توست مغرور نباش

زیرا هر دو پایان پذیر است

هزاران نفر

برای باریدن باران دعا می‌کنند

غافل از آنکه

خداوند

با کودکی است

که چکمه‌هایش سوراخ است

- درد را از هر طرف که بنویسی درد است
- داد را از هر طرف فریاد کنی داد است
- نان را از هر طرف بخوانی نان است
- گرگ را هم از هر طرف که برانی گرگ است

حکایت عجیبی است

که فراموش شدگان

فراموش کنندگان را

هرگز فراموش نمی کنند

مهم نیست

که تو شیر هستی یا غزال

مهم این است

که فردا را از امروز تند تر بدوی

به هنگام بازدید از یک بیمارستان روانى، از روان‌پزشک پرسیدم شما چطور می‌فهمید که یک بیمار روانى به بسترى شدن در بیمارستان نیاز دارد یا نه؟

روان‌پزشک گفت: ما وان حمام را پر از آب می‌کنیم و یک قاشق چایخورى، یک فنجان و یک سطل جلوى بیمار می‌گذاریم و از او می‌خواهیم که وان را خالى کند.

من گفتم: آهان! فهمیدم. آدم عادى باید سطل را بردارد چون بزرگ‌تر است.

روان‌پزشک گفت: نه! آدم عادى در پوش زیرآب وان را بر می‌دارد. شما می‌خواهید تخت‌تان کنار پنجره باشد؟! ؟! ؟!

بزرگترین اکتشاف نسل من این است که

انسان میتواند با تغییر باورهای خود

زندگی را تغییر دهد

شبی پسر کوچکی یک برگ کاغذ به مادرش داد. او با خط بچگانه نوشته بود:

صورتحساب:

کوتاه کردن چمن باغچه ۵ دلار

مرتب کردن اتاق خوابم ۱ دلار

مراقبت از برادر کوچکم ۳ دلار

بیرون بردن سطل زباله ۲ دلار

نمره ریاضی خوبی که امروز گرفتم ۶ دلار

جمع بدهی شما به من: ۱۷ دلار

مادر که به چشمان منتظر پسر نگاهی کرد، چند لحظه خاطراتش را مرور کرد سپس قلم را  برداشت و پشت برگه صورتحساب او این عبارات را نوشت:

بابت سختی ۹ ماه بارداری که در وجودم رشد کردی، هیچ

بابت شب هایی که بر بالینت نشستم و برایت دعا کردم، هیچ

بابت تمام زحماتی که در این چند سال کشیدم تا تو بزرگ شوی، هیچ

بابت غذا، نظافت تو و اسباب بازیهایت، هیچ

و اگر تمام اینها را جمع بزنی خواهی دید که هزینه عشق واقعی من به تو هیچ است.

وقتی پسر آنچه را که مادرش نوشته بود خواند، چشمانش پر از اشک شد و در حالی که به چشمان  مادرش نگاه می کرد، گفت: مامان دوستت دارم.

آنگاه قلم را برداشت و زیر صورتحساب نوشت: قبلا به طور کامل پرداخت شده!

منبع: اینترنت

Post By anita @  February 27, 2006 10:44 AM